Hoi allemaal,

Ik liep al geruime tijd rond met het idee een brommobiel aan te schaffen.
Ik rijd sinds 2007 met een brommer, na met goed gevolg in één keer dit rijbewijs te hebben bemachtigd, maar helaas reageerden mijn spieren heel erg slecht bij koud weer.   De vorige keer had ik na een ritje van slechts vijf kilometer bij redelijk weer al twee dagen pijn in de rug- en borstspieren, met pijn op de borst en benauwdheid tot gevolg.

Dat kon dus niet meer... en dat betekende dat ik mijn mobiliteit kwijt raakte.

Een auto zit er hier niet in. Het is onbetaalbaar, en ik heb geen rijbewijs.  
Ik heb wel rijlessen gehad, een hele bende zelfs. Helaas waren de rijinstructeur en ik twee heel verschillende typetjes, waardoor mijn zelfvertrouwen eraan ging. Ik ben een rustige rijder, die graag voorzichtig doet. Mijn rijinstructeur was een snelle rijder, die mij maar sloom vond en mijn rust voor twijfel versleet. Switchen hielp weinig, want instructeur nummer twee was een neef van nummer 1, met ongeveer dezelfde ideeen. En ja, als je dus maar lang genoeg zo rijd, word je vanzelf zenuwachtig en ellendig en word je vanzelf een twijfelaar...

Dat, plus hevige zenuwen bij de examens, maakten dat het steeds gewoon net niet werd... en dat ik uiteindelijk opgaf, voor ik het verkeer niet meer in zou durven door het snel afnemende zelfvertrouwen.  

Maar een brommobiel, daar rijd je ook mee op de weg, net als auto's. En dat betekend uiteraard wel dat je een bepaalde vaardigheid moet bezitten. En mijn vraag was dus... Bezat ik die? Veiligheid voor alles, immers.

28 November hebben mijn ouders, vriend en ik een garage bezocht die tweedehands brommobielen verkocht.
Daar stond een Ligier die ik op het internet al had bewonderd, en die ik nu dus in levende lijve mocht bewonderen.   Nette prijs, goed te doen. In de verzekering ook goed betaalbaar en geen wegenbelasting, plus heel zuinig in gebruik. Kortom... een mogelijkheid.
Ik moet bekennen, ik was gecharmeerd van dit leuke ''bakkie'' en vroeg me af of ik ermee zou kunnen rijden.

De garagehouder wilde mijn vader en mij wel samen een uurtje ermee laten rijden. Dat hebben we uiteraard aangenomen, dus een afspraak gemaakt voor de 4e december. Samen een stuk rijden, eens zien hoe het zou gaan.

En daar gingen we.
Mijn vader reed me naar een rustig weggetje, en daar ging ik achter het stuur. Zien of al die rijlessen na zes jaar nog in het koppie zaten.
(Nu moet ik zeggen; ik ben GEEN snelle leerling. Maar wát ik leer, vergeet ik nooit meer...)

Nou, dat viel niks tegen.   Het bakkie reed heerlijk (geen stuurbekrachtiging, geen rembekrachtiging, eigenlijk een beetje vergelijkbaar met een kart) en ik had er plezier in. Nog wel wat beginners-slordigheden, natuurlijk... Maar mijn vader oordeelde dat hij vertrouwen had in mijn manier van rijden, en na een uurtje rondrijden over zowel rustige als drukke stukken, kwamen we terug bij de garage.


Nu heeft deze garage een HELE goede regel; ALS je van plan bent een brommobiel aan te schaffen, ga je eerst een uur met een rijinstructeur op pad. Pas als hij bepaald dat je met de brommobiel om kan gaan en veilig bent in het verkeer, kan je hem kopen. Vind hij het niet vertrouwd, dan krijg je hem NIET mee en gaat de koop dus niet door.


En afgelopen woensdag, de negende, was het zover!
Gierend van de zenuwen natuurlijk, maar ik kwam er al heel vlot achter dat deze rijinstructeur in niets leek op mijn vorige. Deze meneer was net als ik van het rustige rijden, en ik voelde me snel bij hem op mijn gemak.
Rijden maar, verrichtingen doen, inparkeren, keren, the works. Tot mijn eigen verrassing wist ik na zes jaar nog heel aardig hoe het ook weer allemaal werkte met al die verrichtingen, en ging het prima.   Het rijden zelf ging ook lekker en ook de borden in het centrum konden me niet verrassen. (Op dat punt heb ik met de brommer al veel geleerd!!)
Oordeel van de rijinstructeur; GESLAAGD.     Goed inzicht, rijd netjes, alleen nog een gebrek aan rijervaring, zoals elke beginnende bestuurder. Hij stuurde me met gerust hart de weg op, het bakkie was van mij!!

En hier is hij dan...

''De Bladluis''!





 





Het terugrijden van de garage naar huis (toch ruim 35 km) heb ik aan mijn vader overgelaten; de spanning had me vermoeid en ik ken mijn grenzen. Alleen het laatste stukje het dorp in heb ik zelf (inmiddels uitgerust) achter het stuur plaats genomen.   En daar stond hij dan... op het parkeerplekje. Mijn ''doppie'' tussen al die veel grotere auto's.

Natuurlijk zijn we ermee gaan rijden de volgende dag. Ik heb direct aangegeven dat ik de eerste tijd met een bijrijder wil rijden, gewoon voor mijn eigen rust. Iemand die een beetje meekijkt, me op mijn ''schoonheidsfoutjes'' wijst, iemand die me laat delen in zijn of haar rijervaring. Mijn ouders en vriend willen dat allemaal graag doen, dus dat is prettig.

Eerst rustig aan, naar de winkelstraat hier voor de boodschapjes. Daarna naar het dorpje hier dichtbij, vijf kilometer over rustige weggetjes. Het voelt prima en ik krijg, stapje voor stapje, weer meer zelfvertrouwen.   Dat moet ook groeien natuurlijk, maar ik voel me goed in het bakkie. Ik rijd zoals ik zelf altijd heb willen rijden; rustig, nadenkend, mezelf de tijd gunnen om goed te kijken zonder het overige verkeer te hinderen. Niet meer opgejaagd door een rijinstructeur die alles snel-snel-snel wil, maar gewoon op de manier waarop de rijinstructeur bij de garage het deed; nadenkend.


En natuurlijk was er dan nog één, HEEL belangrijk punt....
Wat zouden de woeffies vinden?



Zie ik daar Rhodioortjes in het midden...?
 

Rhodi checkt de voorkant, Branco doet een checkup aan de achterkant.



Terwijl Rhodi het pookje bewonderd, vraagt Branco zich af wat ik aan het doen ben.  



Een poedel in een bakkie.



''Ligt best goed hoor, vrouwtje!''



''HOI!!! Gaan we nu rijden...?? PLEAAAASEE...??'' (Nee jongens, volgende keer. )


Ik ben ongelooflijk blij, trots en gelukkig met de nieuwe aanwinst; ik ben nu mobieler dan ooit tevoren! Nu lekker veel ermee rijden, zelfvertrouwen en ervaring opdoen en genieten!!!!

 

 

Groetjes

Diane en de hondjes

Hoi Allemaal,

 

Daar was ik weer.

Rhodi is ruim drie weken (!) onderweg geweest met kennelhoest. Hij is vreselijk benauwd geweest, heeft meerdere kuren penicilline gehad en daarna nog een kuur prednison vanwege de hardnekkigheid van dit virusje.

Achteraf heeft hij waarschijnlijk kennelhoest, en direct erop bronchitis, gehad. Het lijkt er ook op dat Rhodi gevoelig is op de longen, dus dat zal voor een eventuele volgende keer een aandachtspunt zijn.

 

Gelukkig was hij daarna weer helemaal beter, en hebben we van 17 tot 24 Oktober een heerlijk weekje vakantie mogen vieren in Drenthe, net als vorig jaar. :-) Dit keer gelukkig geen ongelukkige gebeurtenissen (zoals partitiele maagtorsies!),   maar gewoon een fijne week. (We hebben het blauwe meer ook NIET bezocht dit keer, haha!)

Ik hoop gauw foto's te posten, helaas heb ik de fotoserie van vorig jaar nooit afgemaakt. (Shame on me!)

 

Helaas werd Branco direct in de week na de vakantie ziek; een maagdarmvirus. Het begon met spugen, wat maar door bleef gaan; elk uur wel een of meermalen spugen, hij kon nog geen slokje water drinken of het kwam er accuut uit.

De diarree was meer bloed dan ontlasting en waterdun; op het laatst leek wat er uitkwam op een soort gehakt! Echt niet goed dus.

 

Als de gesmeerde bliksem naar de dierenarts dus, want dit kon echt niet. Ik wilde dit niet aanzien en geen ''dagje wachten''. Daar werd een maagdarmvirusje als oorzaak aangewezen; dit hadden we zelf ook al gedacht. Hij kreeg een spuit tegen het braken en pilletjes tegen de diarree.

 

Branco heeft zich dapper gehouden, en na twee uur begon de spuit gelukkig te werken. (En dat mocht ook wel, want het was niet meer houdbaar; hij was uitgeput en bij de laatste keer braken liep het hem gewoon de bek uit, hij was te moe om zijn bek zelfs maar open te doen... arme ziel!) Hij heeft daarna veel geslapen, kwam de nacht zonder enig probleem door en de diarree werd heel snel minder. De pillen sloegen ook goed aan.

Branco is echt een dappere kleine man hoor... hij heeft zich moedig door die ellende heen geslagen en herstelde heel snel.

 

 

Nu is iedereen gelukkig weer helemaal gezond en blij, en gaat het goed met ons allemaal.

De voorbereidingen voor het Sinterklaasfeest gaan weer begin, vandaag heb ik met veel plezier de intocht op TV gevolgd.

De decembermaand... heerlijk toch? (Al hoeft het donker, de kou en de regen niet van mij...) En voor je het weet begint het nieuwe jaar....

De tijd gaat toch wel een beetje te snel!

 

 Groetjes

Diane

 

 

 

Kennelhoest; niet onbekend bij de gemiddelde hondenliefhebber. Rhodi heeft het eens gehad, destijds op cursus opgelopen. Kuurtje, klaar.

Maar hóe besmettelijk kennelhoest nu eigenlijk wel niet is, zijn we helaas vandaag achterkomen....

 

Sinds een tijdje wandelen we 's avonds een eindje met de honden. Dan is het rustig, zijn de meeste mensen binnen en kan Rhodi ook van een ommetje genieten. Zo in de nazomer is de temperatuur 's avonds ook aangenaam en beide honden hadden wel lol in deze wandelingen.

 

Eergisteren kwamen we bij zo'n heerlijk ommetje, wat uiteindelijk uitliep in een stevige wandeling, een andere herder tegen, ook een mecheltje. Deze was los en kwam vrolijk op onze aangelijnde honden af (die een beetje mopperden, maar verder niks aan het handje) en een vluchtig neuscontact met Rhodi was binnen een seconde weer verbroken. Herder en baasje verder, wij verder.

 

Gisterochtend was Rhodi ontzettend aan het hoesten. Een zware, heftige, droge kuch, vaak gevolgd door het ophoesten van slijm, meestal wit van kleur.

 

Gedurende de dag werd het wat minder, 's avonds weer wat kuchjes.

 

Het zat me niet lekker en de grote medische encyclopie die internet heet gaf me alleen maar een rotgevoel; hoesten werd in verband gebracht met hartklachten (!), kennelhoest of luchtweginfecties.

 

Dus dan ga je de opties na... kennelhoest... nee, dat kon niet. Hoe? Van dat vluchtige contact met die éne hond??

 

Luchtweginfecties, bronchitis... klonk beide aannemelijk. Bronchitis heeft Rhodi eerder gehad. Maar omdat ik hem de laatste tijd ook wat weinig energie vond hebben, maakte ik me direct zorgen; het zou toch niet.... die hartklachten... het spookte direct door mijn hoofd, zoals helaas gemakkelijk gebeurd met mijn gebruikelijke bezorgdheid.

 

Vannacht uiteraard daardoor wat onrustig geslapen (en gespits op elk hoestje, maar dat bleef uit), en vanmorgen werd ik wakker toen ik Rhodi weer hoorde hoesten.

Het was nog niet beter geworden.

 

Daarop maar besloten dat een dierenartsbezoek dan toch onvermijdelijk was, en mijn moeder gebeld. Mijn ouders wilden wel rijden, (bedankt, pap, mam, Mick!) dus een afspraak voor vijf uur... en gaan met die banaan.

 

Bij de praktijk aangekomen eerst de symptomen besproken; de dierenarts gaf direct aan dat ze toch aan kennelhoest dacht. Daarop is onze bange Rhodi onderzocht; (waarbij hij zich werkelijk fantastisch heeft gedragen! Een paar blafjes, een enkel brommetje, hij liet het verder keurig over zich heenkomen, geen gekkigheid.) De temperatuur moest worden genomen (ik heb direct aangeboden dát zelf maar te doen, en dat was prima) en die was keurig met 38.9.

(De temperatuur van een hond zit tussen de 38 en 39 graden, hoger dan een mens.)

 

Daarna luisteren naar de longen... klonk goed. Luisteren bij de keel... en bij lichte druk op de keel begon Rhodi al te kuchen. De lymfeklieren waren ook wat opgezet.

 

Conclusie; Kennelhoest.

 

Tot mijn stomme verbazing was het volgens de dierenarts echt mogelijk dat de besmetting zo snel heeft plaatsgevonden. Nou, gelukkig maar... kennelhoest is goed te behandelen!!

We hebben een kuurtje meegekregen en de eerste pil zit er al in (stuk leverworst, pil erin... en Rhodi merkt niet eens dat er een pil IS), over tien dagen zou hij weer de oude moeten zijn.

 

Zo zie je dus... één vluchtig momentje, en besmet...

 

Branco hoest tot nu toe (héél hard afkloppen) niet. Mocht hij toch ook gaan hoesten, dan kunnen we voor hem ook een kuurtje halen.

 

 

Nooit geweten dat die kennelhoest zó ongelooflijk besmettelijk wezen kon... Arme Rhodi. Hopelijk blijft Branco het bespaard en is Rhodi gauw weer helemaal de oude.... Want moedersch is pas ook weer helemaal de oude als de welpen hier weer gezond en wel zijn!

 

 Hoi allemaal,

 

Op het hondenforum stelde iemand een vraag; is jou hond SLIM, of dom?

 

Toen dacht ik dus... wie is nu ECHT de slimste op dat moment...?

 

Hoi allemaal,

 

Onze chinese dwergkwarteltjes lijken nu allemaal op een leeftijd te komen dat ze een voor een zullen sterven. We kennen de geboortedatum van deze beestjes niet, en een schatting van de leeftijd van deze vogeltjes durf ik me niet aan te wagen. Daarbij is er weinig te vinden over de levensverwachting van deze dieren; de één zegt vijf jaar, de ander acht jaar....

 

Hoe het ook zij... Bij leven hoort helaas de dood, en de afgelopen jaren overleed er wel eens eentje. Dat hoort erbij als je vogels hebt, maar het is altijd weer sneu zo'n diertje dood aan te treffen.

Uiteindelijk bleven er zes stuks over... Mijn allereerste dwergkwarteltje, een zilverkleurig hennetje genaamd Pearly... and vijf wildkleur kwarteltjes.

 

Omdat de wildkleur hennen niet uit elkaar te houden zijn, en de wildkleur hanen net zo min, had ik hen nooit namen gegeven. Geef je een dier een naam, dan ga je je toch hechten.  

 

Bij Pearly was dat anders. Zij was zilverkleurig en daardoor gemakkelijk van de anderen te onderscheiden. Én ze was ook nog mijn allereerste, de eerste kwartel die ik ooit kocht. Toen er later een zilverkleurige haan bij kwam, hielpen de grote verschillen tussen hennen en hanen meer dan voldoende om ze uit elkaar te kunnen houden. Haar heb ik altijd herkend. Zij was de enige van de groep waar ik echt een gevoel bij had.

 

Maar vandaag vond ik Pearly dood in het hok. Haar tijd was gekomen.

Ik had het wel een beetje aan zien komen, ik vond haar duidelijk minder worden sinds een paar weken. Maar ze was gezond en fit genoeg en kwam nog lekker met de andere vijf mee, dus in de ziekenkooi heeft dan geen zin; ze wás niet ziek. Ze was gewoon... oud, denk ik.

 

Pearly, meisje, je was een prachtig beestje en ik hoop dat je genoten hebt bij ons... Van de voliere met zijn schuilplekjes, van je maatjes, van het samenkruipen met hen in de koude nachten. Ik heb zelf heel erg van jou genoten.

Ik zal je missen, maar kennelijk was het jou tijd. Rust zacht....

 

 

Hoi allemaal!

 

Ik ben al een flink tijdje niet meer aan het bloggen geweest.

Toen ik ben gaan samenwonen, was ik al gauw afgeleid door het dagelijks leven en het bloggen schoot er steeds verder bij in. Je kent dat wel... andere dingen doen, nieuwe interesses....

 

Alles gaat momenteel prima hier. Met de honden gaat het geweldig. Rhodi is inmiddels alweer vijf jaar oud, en Branco vier. De tijd gaat VEEL te snel!!

Het gaat echt fantastisch met allebei. :-)

 

Met mijzelf gaat alles ook goed. Ik houd me tegenwoordig bezig met foto's maken, van de dieren genieten en het grote internet.

Ik heb ook mijn eerste eigen forum; ik doe tegenwoordig aan Roleplay.

Mijn site heet HEKAYA.

Klik op de titel en ga gerust eens kijken! :-)

 

Mijn oude weblog, http://nakisha.web-log.nl is ook nog steeds in bedrijf en heeft vandaag een flinke update gehad.

 

Ik zag dat ik een berichtje had gehad van ene Ruud over het overnemen van twee catharinaparkieten en twee valkparkietmannen... Ruud, mocht je dit lezen; Ik zal ze graag van je overnemen! Helaas kan ik via de weblog geen contact met je opnemen, dus hopelijk hoor ik van je of laat je een nieuw berichtje achter!

 

 

Dus... dan zijn jullie even op de hoogte.

Ik heb hele partijen foto's natuurlijk, maar de mogelijkheden om foto's snel op een weblog te zetten zijn me veel te beperkt... dus dat zal later moeten.....  

Ook heb ik vorig jaar het verslag van de vakantie in Drenthe nooit afgemaakt, sorry daarvoor... Zou ik eigenlijk alsnog moeten doen, nietwaar? :-)

 

 

Tot logs!!

 Diane

 

 

Hallo allemaal,

 

Helaas is vandaag onze Wuppie overleden aan de gevolgen van cloaca prolaps. Ik kocht haar destijds bij de Jumper in Groningen, en Nina, mijn eerste valkparkiet, was spontaan smoorverliefd op haar.

   

   

 

Toen het afscheid naderde, was Nina veel bij Wuppie. Hij en dochter Minki leken haar nog troost te willen geven. Links zieke Wuppie, daarnaast haar partner Nina, en rechts haar dochter Minki. Er werd heel veel gekrauweld en geknuffeld....

 

 

Nina verzorgde zijn vrouwtje liefdevol. Ik ben overtuigd dat hij wist dat er iets niet goed met haar was.

 

 

Wuppie vond die aandacht wel prettig.

 

 

Een warm afscheid voor de geliefden....

 

 

 Dag lieve Floris...

 

Onze Floris heeft het opgegeven. Hij heeft 16 jaar mogen worden.

 

Het miezertje van het nest. Onze mopperpot, onze oude dawedie, onze windjammer. Wat was hij boos toen onze Streepje erbij kwam... hij vergaf het ons nooit meer. En toen kleine Panter geboren werd, ontving Floris hem met luid gesis in de wereld.

 

En wat was het een knuffel. Altijd blij als ik thuis op bezoek kwam. Als enige kat kwam hij dan naar me toe, om snorrend en kwijlend in mijn trui te gaan hangen en lekkere haken te maken met zijn nagels.

 

Ik weet nog dat we je gingen halen, ik als achtjarig meisje en jij als kleine kitten....

 

Maar vandaag ging het mis. Ik zou vandaag naar Groningen komen, om half drie, en we zouden vanavond toch al met je naar de dierenarts... want het ging zoveel minder met je. Je werd zo ontzettend mager. Je braakte en was constant aan de diarree, al heel erg lang. Maar mam had het gevoel dat het nu echt niet goed meer met je ging. En ik heb altijd gezegd; als hij gaat, dan kom ik, dan wil ik erbij zijn....

 

Maar mam belde vanmorgen al... het gaat niet goed met Floris. Hij bevuilt zichzelf ineens, hij kan zijn achterpoten niet meer onder zijn lichaam krijgen.

We zeiden nog; hopelijk haalt hij het nog tot half drie... wat dan kon ik je nog zien.

 

Maar later nog een telefoontje. Je ogen en bekkie stonden open... het ging fout.

 

En toen nog één. Je kreeg stuiptrekkingen... Pap was al gebeld, ze gingen met je naar de dierenarts.

 

Maar dat hoefde niet meer. Net, 12:18, kreeg ik weer een telefoontje.... je bent al gegaan. Gewoon een natuurlijke dood.

Mam in tranen, ik in tranen.

 

Dag lieve grijze.

Dag ouwe dawedie.

Dag windjammer.

Ga maar weer lekker naar Nika toe... die zal wel op je wachten. Ik zal je missen, maar het is goed zo.

 

Dag schat.

Die avond genieten we van een DVD van Hans Liberg. Erg leuk, ik ben dol op muziek, zeker in combinatie met humor!

Zaterdag 20 September; Beilen verkennen

Het huisje, en de grote tuin ervoor.

 

 

Branco ziet en hoort altijd álles!



Rhodi en Branco verkennen dan ook heerlijk de tuin, terwijl de rest geniet van het mooie weer. (Mirko bleef binnen, Roel is nét even naar binnen)

 

 

 Het is hier héérlijk!!!

 

 

Ook Rhodi heeft genoeg te zien en te snuffelen.

 

 

De tuin is schitterend en Rhodi vind het allemaal érg interessant.

 

 

 Dit alles is dus gewoon tuin!!

 

 

Branco vind het heerlijk in het gras te rollen, dus die kan zijn lol op; hij blijft genieten!

 

 

Hij blijft wel dichtbij; hier staat hij naast de tuinstoel waar mam zit. Een wegloper is het echt niet, hoewel hij ons nog wel even liet schrikken door ineens achter een auto aan te rennen die toevallig over het pad kwam. Gelukkig had hij zelf ook snel genoeg door dat auto's narennen niet lang leuk is.... Maar ik was wél even boos... want je raad vast al wie er achteraan rende?

 

 

 

Dit zie je als je het tuinhekje uitstapt; daar achter strekt zich nog de rest van de toegangsweg naar het huisje uit.....

 

 

.... zoals op deze foto goed te zien is.

 

Houd de vorige foto in je hoofd; draai een kwartslag naar rechts... en je ziet dit; een uitgestrekt stuk grasland.

 

 

 

Dezelfde foto, maar nu met de zendmast er goed op.

 

 

En aan de andere kant? (dus als je met je rug naar de bocht van de toegangsweg staat)

Daar zie je dit; een hele lange weg de velden in. Aan het eind van die weg, in de verte, kan je linksaf en via wat bochtjes gaat de weg maar door. Kortom; een onzettend rustige plek.